Skansen
Jeden z najstarszych i największy z polskich i europejskich parków etnograficznych rozciąga się u zachodnich rogatek miasta. Na dość rozległym obszarze luźno poustawiano 51 ludowych budowli, toteż trzeba się nieco nachodzić, by je wszystkie zobaczyć. Warto to jednak uczynić: malownicze przestrzenie, nad którymi dominują cztery wiatraki, zaciszne zagajniki i niewielka rzeczka dodają skansenowi atrakcyjności. Najpiękniej wygląda w zimowej szacie, opuszczony i spowity śniegiem. Wprawdzie budynki są wówczas zamknięte, ale za zgodą dyrekcji można wstąpić na teren parku.
Obiekty skansenu pochodzą z terenu Warmii, Mazur, Powiśla, Sambii i tzw. pruskiej Litwy (należącej do 1945 r. do Niemiec). Niektóre budynki to repliki, ale nawet one mają dużą wartość historyczną. Skansen powstał na początku XX w. w Królewcu i z początku tworzyły go rekonstrukcje starych obiektów. Od 1908 r. zaczęto gromadzić pierwsze eksponaty. W latach 1938-1942 przeniesiono je do Olsztynka, dokąd po wojnie sprowadzono wiele oryginalnych zabytków ludowych. A kopie z Królewca pokryły się patyną czasu. U wejścia na gości czeka XVIII-wieczna karczma ryglowa z szerokim podcieniem, wciąż działająca. Dalej widać m.in. potężny młyn, spichlerz oraz drewniany kościół kryty strzechą, którego ściany są pokryte malowidłami. W kościółku nadal odbywają się niedzielne msze. Skansen żyje; obejścia zamieszkują kozy, koniki, drób, króliki, gołębie. Dobrze wyposażone chałupy sprawiają wrażenie, jakby domownicy opuścili je całkiem niedawno. Ciekawym obiektem jest "wóz kolorowy" Romów z początku XX w., nie można też przeoczyć uli kłodowych i kolekcji lśniących hełmów strażackich.